The Rolling Stones live zien, daar keek ik al ontzettend lang naar uit! Ik had bijna al hun lp’s en alles wat illegaal was stond op cassettebandjes. De live opname’s waren daarbij favoriet. Ik was echt een fan en kocht alles wat met de Stones te maken had! Dus toen ik tegen mijn leidinggevende zei dat ik even naar de VVV moest voor kaartjes voor The Rolling Stones, luisterde ik eigenlijk niet naar zijn antwoord. Al moet ik wel zeggen dat dat soort dingen altijd wel konden. Even naar de bank, boodschapje doen, tandarts, dokter, als je er geen misbruik van maakte kon er heel veel!
Een kwartiertje later stond ik in het VVV-kantoortje op het Julianaplein. “Mag ik 6 kaartjes voor de Stones op het veld graag?” vroeg ik. “40 gulden per kaartje, dat is dan 240 gulden,” antwoordde de medewerker. Pinnen bestond nog niet, dus trok ik mijn portemonnee en tikte 240 gulden af. Uitpuilende ogen van verbazing toen ik weer op mijn werk kwam. “Hoeveel kaarten heb je dan?” vroegen ze. “Nou ja, 6 kaarten,” antwoordde ik. “Wat een geld! Misschien vonden ze het toen veel geld voor een dagje uit!”
In ieder geval had ik veldkaarten, en het grote voordeel daarvan was dat je toen nog helemaal naar het podium kon lopen om het vanaf een meter of tien te bekijken. Het was allemaal wat vrijer, je kon gaan zitten waar je stond en het hele veld was beschikbaar.
“Wie wil er mee?” vroeg ik. Ondertussen hoorde ik op de radio dat het concert drie keer uitverkocht was. Dus het was niet zo moeilijk om een paar vrienden mee te krijgen. Twee vrienden, drie vriendinnetjes en de laatste vier waren familie van elkaar, die konden mooi achterin. Mijn Datsun 120Y was gevuld.
Het was prachtig weer, en zo reden we op de dag van het concert, rond een uur of tien, half elf, die kant van de Kuip op, op naar Rotterdam! Het cassettebandje van 90 minuten, gevuld met Stones nummers, werd diverse keren omgedraaid. “Moet je deze horen, dit is een goed nummer,” zei ik dan. De speakers op de hoedenplank konden het maar net an. En allemaal paffen! 😛 Zo ging dat!
Halverwege werden we ingehaald door andere Stones fans. Ramen open, wapperende Stones-sjaaltjes, keihard de muziek aan. Duimen omhoog! Het waren er veel! Allemaal dezelfde kant op! Wat grappig.
Bij aankomst in De Kuip werden we meteen naar een parkeerplaats geleid. Na een kort stukje lopen stonden we al op het veld! Wat een goede organisatie! Het was wel warm, maar dat hoort erbij. We liepen door tot iets over de middenstip en gingen daar staan en zitten. De meeste mensen gingen zitten. Je rook de Joints en zag flesjes wijn die rond gingen. Moet je ook een trekkie of slokkie? Nee, nee ..Maar, wat een leuk, gezellig en lief volk, viel me op. Het stadion begon langzaam te vullen. Op de tribunes deden ze de Wave. We wachtten op de voorprogramma’s. Die rond een uur of 2 of 3 zouden beginnen
Als eerste kwam The J Geilsband. We hadden geen tijd gehad om ons daar in te verdiepen totdat ze begonnen te spelen. “Freeze Frame”, “Centerfold”, “Whammer Jammer” – wat een gave muziek! Af en toe liep je naar voren tot vlak onder het podium. Prachtig! We kochten bier voor 2 of 3 gulden per beker. Ja, dat vonden we duur. 😉
George Thorogood and the Destroyers, de volgende rock and roll tornado, ging door de Kuip. “One Bourbon, One Scotch, One Beer” and “Madison Blues”. Wat een programma, de hoofdact moest nog beginnen en dat voor 40 gulden.
Het publiek werd getrakteerd op water, vanaf het podium werd met slangen het publiek nat gespoten om enigszins af te koelen.
Daarna leek het heel lang te duren totdat “Take The A Train” van Duke Ellington werd opgestart. Het volume gaat steeds harder…..iemand kondigt Lady’s and Gentleman the ………….. het is onverstaanbaar door het gejuich ………. en de begin riff van Under my Thumb knalt door de speakers….
Wat een belevenis…..Kippevel…. Een dubbele hartslag….. je weet niet waar je kijken moet, zoveel gebeurt er! Thank You Rock and Roll fluister ik tegen mijzelf! Ik geniet!
We krijgen zo’n 25 nummers (allemaal hits voor mij) te horen. Die live LP moeten we hebben. Na nog een toe……Satisfaction……. Een gigantisch vuurwerk! Man man man wat een belevenis en dat voor 40 gulden.
Als we bij de auto zijn plassen de dames nog even naast de auto, in de kuip was het echt te goor en het is nog een eind naar Den Helder. Hopen dat we nog wegkomen uit die modderpoel! 😀
Misschien kunnen we nog even naar Mariëndal als we terug zijn?
Het was mijn eerste grote concert en ik denk daardoor ook het allermooiste!
Hieronder van af Duke Ellington tot het vuurwerk (Slechte opname, maar wel met alle charme’s)
Mooie herinneringen, Aloys.
😁🎶